Filmpje opening expo Morren Galleries online

Zie Hermansfilms voor de meest recente filmpjes.

EXPO Morren Galleries Augustus 2010

David Meijer van Morren Galeries ( voorheen Galerie Utrecht) heeft Herman Tulp geïnterviewd. Het interview is te lezen in Journaal 9 van Morren Galleries.

Vanaf 29 augustus 2010 is er de nieuwe collectie met twintig nieuwe werken van Herman Tulp zien in Morren Galleries,met inmiddels vier vestigingen in het land.
Locatie: Oudegracht 340, 3511 PM, Utrecht.

Email:emorren@galerieutrecht.nl
Klik hier voor de website van Galerie Utrecht

Herman Tulp aan het werk in 2008. Foto: Peter Buiter.

Boekhandel Tulp aan de Blijmarkt in Zwolle.

Woorden bij de beelden.

Herman Tulp werd in 1955 geboren in Zwolle en woont al zeer lange tijd in de stad Groningen, waar hij ook afstudeerde. Zijn vader (waarnaar hij is vernoemd) had een kantoorboekhandel op de Blijmarkt en later in de Diezerstraat onder het Bruna vaandel. Beide in Zwolle. Tevens was hij vennoot van Drukkerij Tulp. In de oorlog (40-45) was Herman's vader actief in de illegaliteit en drukte en verspreidde " De stem van Londen " samen met zijn broer Gerrit Tulp, de enige redacteur die het blad ooit heeft gehad. Vele avonden in huize Tulp werden gevuld met spannende verhalen uit die barre tijd.
Aan teken- en schildermateriaal geen gebrek voor de jonge Herman, dat kon hij zo uit de "zaak" krijgen. Er werd veel gemusiceerd in het gezin waar hij uit komt. Klassieke muziek meestal. Herman ontdekte echter groepen als Pink Floyd en The Doors. En was verkocht. Hij bespeelt diverse instrumenten, maar de schilderkunst is zijn grote passie geworden.
Wel staat er altijd muziek altijd op als hij aan het werk is.

Zelf schrijft hij in 2006:


Over mijn schilderwerk:

“ Ik heb meer met kijken dan met lezen, dus zijn er wat filmpjes als aanvulling op de tekst. De filmpjes houden de site ook levendig, want ik voeg regelmatig een nieuw filmpje toe.
Daarnaast lijkt het me aardig als er in deze rubriek zo nu en dan wat te lezen valt. Regelmatig zal ik hier wat teksten plaatsen. Met mate, want ik ben schilder. En schilders moeten schilderen.

Om deze nieuwe website aan de praat te krijgen heb ik afbeeldingen van oud werk moeten opduiken om die opnieuw te digitaliseren. Veel staat òf niet op de foto, òf is heel snel en matig gefotografeerd. Maar het is leuk om bijvoorbeeld het verschil tussen oudere en recente naakten te zien. De surrealistische ondertoon is in recent werk grotendeels verdwenen.
Surrealisme “mocht” niet op de academie. Dat moest worden afgeleerd! En dat was ook niet helemaal onterecht. De op Dali geïnspireerde tegelvloeren met vormeloze mensachtigen en zinloze bolvormen waren ook bij mij als puber populair.
En als je vorm moet begrijpen en je in de kleurenleer dient te verdiepen is het beter je op de grillige, hoekig èn ronde werkelijkheid richten.
Leren kijken dus. Als adolescent had ik echter ook een aantal stillevens of stillevens gecombineerd met interieur gemaakt. Dat kwam van pas bij de toelating tot de academie. Er was hoop dat ik de zinderende “werkelijkheid” leerde vastleggen.

Een post-academie werk als “Bushalte” (rubriek Illustraties en allerlei) met het maffe aap-standbeeld , een vis aan een ketting en een bus, maakt duidelijk dat het de nijvere docenten niet gelukt is om alle surrealisme er uit te filteren.
Ik hou van de gekke schilderijen uit de jaren 80, ondanks het feit dat ik ze maakte in een onaangename fase van mijn leven.
Daarna heb ik een tijd veel toegepast werk gemaakt. Boekomslagen, posters, cd-covers. Het vrije werk ging door maar om wat vaste inkomsten te hebben leek het mij en Hans Parlevliet waarmee ik "T&P" vormde (Tulp en Parlevliet) handiger ook wat ”veilige” opdrachten te hebben.

Mijn voorliefde voor stillevens heb ik in de jaren negentig tot op heden volop kunnen uitleven. Ik krijg geen genoeg van wat simpele objecten, vaak gecombineerd met wat fris fruit, te ordenen. Er een soort “dorpje” van te vormen en dit op paneel vast te leggen.

Het vrouwelijk naakt is een nooit opdrogende bron van inspiratie voor me. Mooi, esthetisch en een tikje romantisch moet het wel. Het werk van mijn wereldberoemde collega Lucian Freud vind ik schitterend en zijn schilderijen van de "naakte mensch" zijn natuurlijk onovertroffen, maar mijn invalshoek is anders. “

Wordt vervolgd.

Atelier/woonhuis Herman Tulp in de Grunostraat 12- a . Jaren 70 en 80 van de vorige eeuw.